Ben kanadı kırık bir kuşum, bayım. Sen ise uçmaya çalıştığım gökyüzü. Kanadımda hissettiğim acıya göğüs gererek sana erişmeye çalışıyorum ben. Sen ise yağmur bulutlarını üzerime salıyorsun. Her kanat çırpışımda alışıyorum acıya. Kanatlarım sana kavuşmak için her seferinde daha da zorluyor kendini. Sen ise şimşekler düşürüyorsun kanatlarıma. Kuvvetli bir rüzgâr bekliyor kırık kanadım.  Seni görmeme engel olan bulutları dağıtması için. O bulutlar dağılıp, maviliğin işleyince kanatlarıma tekrar özgürce nefes salacağım boynuna. Sen bayım…  Kanadımı kıran sen... Tekrar iyileştirecek olan, sen.